Nowa Zelandia

Numer IRD (Inland Revenue Department Number) jest wymagany przy każdej transakcji kupna lub sprzedaży nieruchomości w Nowej Zelandii.
Bez tego numeru urząd ziemski (Land Information NZ) nie zarejestruje przeniesienia własności.
Posiadanie IRD Number jest też niezbędne przy wynajmie, płatności podatków i otwarciu konta bankowego.
Dla obcokrajowców proces jego uzyskania jest prosty i w pełni online.

Numer IRD uzyskuje się na stronie ird.govt.nz po wypełnieniu krótkiego formularza.
Potrzebny jest ważny paszport, adres (może być tymczasowy lub hotelowy) oraz potwierdzenie tożsamości.
Dla inwestorów zagranicznych często pomaga prawnik lub agent nieruchomości, który przesyła wymagane dokumenty elektronicznie.
Cały proces trwa zwykle 2–5 dni roboczych, a numer przesyłany jest e-mailem.

Konto bankowe można otworzyć zdalnie w głównych bankach: BNZ, ANZ, Westpac, ASB, Kiwibank.
Wymagane są: paszport, potwierdzenie adresu zamieszkania i numer IRD (jeśli już jest).
Większość banków pozwala otworzyć konto przed przyjazdem, aktywując je po wizycie w oddziale.
Nowozelandzkie banki są bardzo bezpieczne i podlegają ścisłym przepisom AML (Anti-Money Laundering).

Tak, można dokonać przelewu międzynarodowego SWIFT w dolarach nowozelandzkich (NZD).
Wymaga to wcześniejszego poinformowania banku o celu przelewu i przedstawienia źródła finansowania.
Pieniądze trafiają na rachunek powierniczy (Trust Account) prawnika, który zabezpiecza transakcję.
Warto jednak uwzględnić opłatę bankową (ok. 25–40 EUR) i czas realizacji (2–5 dni).

Tak, Nowa Zelandia uznaje konwencję haską, więc dokumenty urzędowe muszą posiadać klauzulę Apostille.
Dotyczy to szczególnie pełnomocnictw, aktów małżeństwa, urodzenia i dokumentów sądowych.
Po nadaniu Apostille dokument należy przetłumaczyć przez tłumacza przysięgłego na język angielski.
Dzięki temu dokument ma pełną moc prawną w NZ i może być używany w sądzie, banku czy urzędzie.

Tak, jest to obowiązkowe zgodnie z ustawą Anti-Money Laundering and Countering Financing of Terrorism Act 2009.
Bank poprosi o wyciągi z konta, umowy sprzedaży lub PIT-y potwierdzające legalne pochodzenie pieniędzy.
W niektórych przypadkach może też poprosić o list od polskiego banku z potwierdzeniem historii klienta.
Bez tej dokumentacji przelew zostanie wstrzymany lub zwrócony.

Tak, ale muszą być przetłumaczone na angielski i mieć Apostille.
Nowozelandzkie instytucje traktują notariusza jako urzędnika publicznego, jeśli jego uprawnienia są potwierdzone międzynarodowo.
Bank lub prawnik może zażądać, by kopia aktu notarialnego była „certified copy” – poświadczona przez notariusza.
W praktyce akceptowane są wszystkie dokumenty pochodzące z Polski z zachowaniem formalności międzynarodowych.

Rejestr prowadzony jest przez Land Information New Zealand (LINZ).
Wystarczy wejść na stronę linz.govt.nz lub skorzystać z systemu „Landonline”, gdzie po numerze tytułu lub adresie można sprawdzić właściciela i obciążenia.
Wyszukiwanie jest płatne (ok. 6–10 NZD), ale dostępne publicznie.
To oficjalny sposób weryfikacji, czy nieruchomość nie jest obciążona hipoteką lub sporem sądowym.

W Nowej Zelandii nie istnieje klasyczny podatek od zakupu nieruchomości (stamp duty).
Kupujący płaci jedynie niewielką opłatę za rejestrację tytułu (ok. 80 NZD).
Natomiast w przypadku sprzedaży nieruchomości w ciągu 10 lat od zakupu obowiązuje tzw. Bright-Line Tax – odpowiednik podatku od zysków kapitałowych.
Jego stawka wynosi od 15% do 39% w zależności od statusu podatkowego właściciela.

Standard jest bardzo wysoki – deweloperzy przekazują tzw. „turn-key homes”, czyli w pełni wykończone mieszkania.
Zazwyczaj obejmuje to: kuchnię ze sprzętem AGD, armaturę łazienkową, ogrzewanie, podłogi i pomalowane ściany.
Budynki spełniają normy efektywności energetycznej zgodne z Building Code Clause H1.
Nie ma potrzeby dodatkowego wykańczania lokalu jak w Polsce.

Wniosek można złożyć bezpośrednio w banku lub przez brokera kredytowego.
Bank wymaga dokumentów tożsamości, potwierdzenia dochodów i informacji o źródle środków.
Dla nierezydentów zwykle potrzebna jest wyższa wpłata własna (min. 30–40%) i dodatkowa weryfikacja podatkowa.
Proces trwa średnio 2–4 tygodnie i kończy się wydaniem „Pre-Approval Letter”.

Zazwyczaj 2–4% wartości transakcji, zależnie od regionu i wartości nieruchomości.
Prowizję płaci sprzedający (deweloper), a nie kupujący.
Agenci nieruchomości w NZ są licencjonowani przez Real Estate Authority (REA), która reguluje standardy i etykę zawodową.
Dzięki temu pośrednictwo jest transparentne i bezpieczne.

Aby legalnie wynajmować nieruchomość turystom, trzeba ją zarejestrować w lokalnym urzędzie miejskim.
Niektóre regiony (np. Queenstown, Auckland) wymagają specjalnego pozwolenia na krótkoterminowy najem (Short-Term Rental Permit).
W budynkach wielorodzinnych wymagana jest też zgoda wspólnoty (Body Corporate).
Prawnik Devetoper pomaga klientom przejść cały proces formalny.

Dla nierezydentów minimalna wpłata własna to 30%, ale często banki żądają 35–40%.
Jeśli zakup finansowany jest gotówką, można wpłacić tylko 10% jako depozyt rezerwacyjny, a resztę przy „Settlement”.
W projektach off-plan wpłaty odbywają się etapami zgodnie z harmonogramem budowy.
Devetoper zawsze przedstawia klientowi szczegółowy plan płatności i zabezpieczenia.

Każdy właściciel płaci Council Rates, czyli lokalny podatek gminny zależny od wartości nieruchomości.
Średnio wynosi on 1 000–3 000 NZD rocznie.
Dodatkowo w niektórych regionach naliczane są opłaty środowiskowe (np. utrzymanie dróg, kanalizacji).
Stawki są jawne i można je sprawdzić na stronie lokalnego urzędu (City Council Rates Lookup).

Bank wymaga potwierdzenia tożsamości (paszport), potwierdzenia dochodów (PIT lub zaświadczenie od pracodawcy), wyciągów bankowych i informacji o zobowiązaniach.
Dodatkowo konieczny jest numer IRD i dokumenty potwierdzające źródło środków własnych (AML).
Często wymaga się także przetłumaczonych dokumentów finansowych, np. historii kredytowej z Polski.
Proces jest bardzo formalny, ale banki są przyjazne dla inwestorów zagranicznych z udokumentowanymi dochodami.

Tak, w Nowej Zelandii jest to możliwe, ale niezalecane.
Kupujący bezpośrednio kontaktuje się z deweloperem lub sprzedającym, co wymaga znajomości lokalnego prawa.
Pośrednik (agent) zapewnia bezpieczeństwo formalne i negocjuje korzystniejsze warunki.
Devetoper reprezentuje klientów z Polski bez dodatkowych opłat, bo wynagrodzenie pokrywa deweloper.

Tak, każda nieruchomość finansowana przez bank musi mieć ubezpieczenie od ognia, powodzi, trzęsienia ziemi i innych klęsk.
Polisy oferują m.in. Tower Insurance, AA Insurance i State Insurance.
W regionach sejsmicznych (Wellington, Christchurch) obowiązkowa jest składka Earthquake Commission Levy.
Ubezpieczenie chroni zarówno kupującego, jak i kredytodawcę.

Tak, jeśli nieruchomość przynosi dochód, np. z wynajmu długoterminowego lub turystycznego.
Stawka podatku dla nierezydentów wynosi 15–33%, w zależności od wysokości dochodu.
Można jednak odliczyć koszty utrzymania nieruchomości, kredytu, ubezpieczenia i remontów.
Roczne zeznanie podatkowe składa się w Inland Revenue do 7 lipca każdego roku.

Nie ma formalnego obowiązku cyklicznego przeglądu budynków mieszkalnych, ale właściciel jest zobowiązany do utrzymania nieruchomości w bezpiecznym stanie.
Przy sprzedaży domów jednorodzinnych często wykonuje się Building Inspection Report – dobrowolny raport techniczny.
Deweloperzy muszą dostarczyć Code Compliance Certificate (CCC), który potwierdza, że budowa spełnia wszystkie normy.
Przeglądy okresowe wymagane są głównie w budynkach komercyjnych i wielorodzinnych.

Tak, obowiązkowo – wszystkie ubezpieczenia mieszkaniowe zawierają składkę Earthquake Commission Levy (EQC).
EQC pokrywa szkody w wyniku trzęsień ziemi, osunięć ziemi czy wybuchów wulkanów.
Odszkodowanie może obejmować zarówno strukturę budynku, jak i mienie ruchome.
Warto wykupić dodatkową polisę prywatną, która rozszerza zakres ochrony.

Nie ma podatku od samego zakupu działki (stamp duty).
Podatek GST (15%) jest naliczany tylko przy zakupie od firmy lub dewelopera zarejestrowanego do GST.
Przy zakupie od osoby prywatnej transakcja jest zwolniona z podatku.
Jeśli działka zostanie sprzedana w ciągu 10 lat, może obowiązywać Bright-Line Tax.

Nie jest to obowiązkowe, ale bardzo zalecane.
Konto w dolarach nowozelandzkich (NZD) ułatwia dokonywanie płatności, rozliczanie podatków i odbieranie czynszu z wynajmu.
Banki takie jak ANZ, Westpac czy ASB oferują konta dla nierezydentów z pełną obsługą online.
Bez konta w NZD transakcje są wolniejsze i obarczone dodatkowymi kosztami przewalutowania.

Tak, nie ma przeszkód, by współwłaścicielami byli obywatele różnych państw.
W takim przypadku każdy z nich musi spełnić warunki OIO (Overseas Investment Office), jeśli wymagane.
Udziały własności określa się procentowo w tytule własności (np. 50/50 lub 70/30).
Warto wcześniej ustalić zasady zarządzania nieruchomością i podział zysków.

Tak, większość nieruchomości sprzedawanych przez deweloperów zawiera podatek GST w cenie.
Kupujący nie musi niczego dopłacać – kwota podana w ofercie jest kwotą końcową brutto.
Jedynie przy zakupie lokali komercyjnych lub inwestycyjnych GST może być wykazany osobno.
Jeśli kupujący jest zarejestrowany do GST (firma), może odliczyć część podatku.

Tak, to tzw. Bright-Line Test Tax – odpowiednik podatku od zysków kapitałowych.
Jeśli sprzedasz nieruchomość w ciągu 10 lat od zakupu, zapłacisz podatek od zysku ze sprzedaży.
Jeśli była to Twoja główna rezydencja, jesteś zwolniony z tego podatku.
Stawki wynoszą od 15 do 39%, zależnie od poziomu dochodu.

Nie, w Nowej Zelandii nie ma podatku spadkowego ani darowizn.
Przeniesienie własności w ramach rodziny odbywa się bez opodatkowania, o ile nie wiąże się z zyskiem kapitałowym.
Wystarczy złożyć wniosek do LINZ i dokonać rejestracji zmiany właściciela.
Dzięki temu przekazywanie nieruchomości między bliskimi jest proste i tanie.

Nie ma limitów kwotowych, ale wszystkie przelewy powyżej 10 000 NZD są raportowane zgodnie z przepisami AML/CFT.
Bank może poprosić o potwierdzenie źródła środków (np. sprzedaż nieruchomości, dochód z pracy).
Przelewy SWIFT realizowane są zwykle w ciągu 1–3 dni roboczych.
Devetoper zawsze pomaga w przygotowaniu dokumentacji do takiego transferu.

Tak, choć warunki są bardziej wymagające.
Banki udzielają kredytów zagranicznym klientom z udokumentowanymi dochodami, zwykle z wyższym wkładem własnym (min. 30–40%).
Wymagana jest pełna weryfikacja finansowa i numer IRD.
Proces może trwać 4–6 tygodni, ale jest całkowicie możliwy do przeprowadzenia zdalnie.

Tak, jeśli pieniądze pochodzą z legalnego źródła i są już opodatkowane w Polsce, nie obowiązuje dodatkowy podatek przy transferze.
Ważne, by zachować dokumenty potwierdzające pochodzenie środków na wypadek kontroli AML.
Banki nowozelandzkie nie pobierają podatku od wpływów zagranicznych, a jedynie opłatę za przewalutowanie.
Zaleca się wcześniejsze poinformowanie banku o celu przelewu (zakup nieruchomości).

Nie, w Nowej Zelandii nie istnieje ogólny podatek majątkowy.
Jedynym obowiązkowym obciążeniem jest lokalny podatek od nieruchomości (Council Rates).
Nie ma podatku od wartości posiadanych aktywów, kont bankowych czy inwestycji.
To sprawia, że kraj jest przyjazny dla długoterminowych inwestorów.

Tak, przy sprzedaży trzeba zapłacić honorarium prawnika (ok. 1 000–1 500 NZD) oraz opłatę rejestracyjną w LINZ (ok. 80 NZD).
Dodatkowo pośrednik pobiera prowizję (zazwyczaj 2–4% ceny sprzedaży).
Nie ma podatku od czynności cywilnoprawnych ani opłat notarialnych.
Sprzedaż jest prostsza niż w większości krajów europejskich.

Tylko budynki publiczne, biurowe i wielorodzinne podlegają obowiązkowym inspekcjom przeciwpożarowym.
Domy jednorodzinne muszą jedynie posiadać sprawne czujniki dymu i system alarmowy.
Przy odbiorze nowego budynku inspekcję przeprowadza Fire and Emergency NZ.
Regularne kontrole są zalecane, ale nie wymagane przepisami.

Nie, wydatki na podróż w celu zakupu nieruchomości nie są kosztem uzyskania przychodu.
Jedynie wydatki związane z wynajmem lub zarządzaniem nieruchomością mogą być odliczone.
Dla firm inwestycyjnych koszty podróży mogą stanowić koszt działalności gospodarczej.
Warto prowadzić ewidencję wszystkich wydatków i skonsultować z doradcą podatkowym.

Tak, testament sporządzony w Polsce jest honorowany w Nowej Zelandii, o ile posiada Apostille i tłumaczenie przysięgłe na angielski.
Po śmierci właściciela prawnicy w NZ przeprowadzają proces „probate”, czyli potwierdzenie testamentu przez sąd.
Cała procedura trwa 3–6 miesięcy.
Dzięki konwencji haskiej testamenty mają moc prawną między oboma krajami.

Tak, jeśli zapłacony podatek był wyższy niż należny – można złożyć wniosek o zwrot w Inland Revenue.
Wniosek składa się online przez portal MyIR.
Zwrot następuje zwykle w ciągu 4–6 tygodni.
Warto zachować wszystkie rachunki i potwierdzenia kosztów, aby ułatwić rozliczenie.

Tak, umowa została podpisana w 2005 roku i obowiązuje do dziś.
Chroni przed podwójnym opodatkowaniem dochodów z wynajmu, sprzedaży czy pracy.
Dochody opodatkowane w NZ są zwolnione w Polsce, choć należy je wykazać w zeznaniu rocznym.
To pozwala legalnie inwestować bez podwójnych danin.

Tak, wielu inwestorów korzysta z usług doradców (tax advisers), którzy pomagają w rozliczeniach i planowaniu podatkowym.
Doradcy są rejestrowani w Inland Revenue i zobowiązani do zachowania poufności.
Koszt rocznego doradztwa wynosi 300–800 NZD, a dla firm nieco więcej.
To dobra inwestycja w bezpieczeństwo finansowe i zgodność z przepisami.

Nie, nie ma takiego obowiązku.
Państwowa agencja EQC (Earthquake Commission) pobiera składkę automatycznie przez prywatne ubezpieczenia mieszkaniowe.
Wystarczy mieć aktywną polisę od ognia i klęsk żywiołowych, aby EQC objęła budynek ochroną.
Nie trzeba niczego zgłaszać osobno.

Tak, przed wydaniem certyfikatu Code Compliance Certificate (CCC) urząd przeprowadza obowiązkową kontrolę budowlaną.
Sprawdza zgodność z planem, bezpieczeństwo konstrukcji, instalacje i standardy energetyczne.
Bez CCC budynek nie może być zamieszkany ani sprzedany.
Devetoper zawsze dba, by klient otrzymał kopię tego dokumentu przy odbiorze.

Tak, przez okres 12 miesięcy obowiązuje gwarancja naprawy usterek (Defects Liability Period).
W tym czasie kupujący może zgłaszać wszelkie usterki do usunięcia na koszt dewelopera.
Po tym okresie nadal obowiązuje 10-letnia odpowiedzialność za wady konstrukcyjne.
System ten jest regulowany przez Building Act 2004.

Nie, podatek od nieruchomości (Council Rates) naliczany jest niezależnie od tego, czy dom jest zamieszkany czy pusty.
Nie ma dodatkowych opłat za brak użytkowania.
Niektóre miasta planują wprowadzenie tzw. vacant home tax, ale obecnie go nie stosują.
Jedynym kosztem są standardowe opłaty lokalne.

Tak, wynajem jednej lub kilku nieruchomości nie wymaga rejestrowania firmy.
Dochód z najmu należy jedynie zgłosić w rocznym zeznaniu podatkowym.
Jeśli zarządzasz wieloma nieruchomościami, warto zarejestrować spółkę dla uproszczenia rozliczeń.
Dzięki temu można odliczać więcej kosztów eksploatacyjnych.

Tak, ale tylko w przypadku nieruchomości komercyjnych.
Od 2021 roku amortyzacja budynków mieszkalnych została zawieszona.
Wciąż można amortyzować wyposażenie (meble, sprzęt AGD) oraz ulepszenia.
Doradca podatkowy może pomóc dobrać odpowiednią metodę rozliczeń.

Nie ma sztywnego limitu wieku, ale banki analizują zdolność kredytową i okres spłaty.
Dla osób powyżej 60 roku życia okres kredytowania jest zwykle krótszy (np. 10–15 lat).
Seniorzy mogą również uzyskać pożyczkę zabezpieczoną na nieruchomości (reverse mortgage).
Najważniejszy jest dochód, a nie wiek kredytobiorcy.

Nie, urząd skarbowy Inland Revenue nie akceptuje płatności podatków w kryptowalutach.
Wszystkie zobowiązania podatkowe muszą być uregulowane w dolarach nowozelandzkich (NZD).
Można jednak rozliczyć zyski z kryptowalut jako dochód kapitałowy.
Kryptowaluty są legalne, ale silnie regulowane.

Nie, o ile wartość przewożonych przedmiotów nie przekracza 10 000 NZD.
Powyżej tej kwoty należy wypełnić deklarację Border Cash Report.
Nie ma podatku od gotówki ani od osobistej biżuterii.
Wszystko powyżej tego limitu musi być jedynie zgłoszone.

Tak, przepisy pozwalają na przeniesienie własności między osobami prywatnymi lub firmami niezależnie od obywatelstwa.
Wymagane jest notarialne poświadczenie i rejestracja transakcji w LINZ.
Jeśli obie strony są obcokrajowcami, potrzebna jest zgoda OIO.
W praktyce proces jest prosty, a prawnicy Devetoper zajmują się całą dokumentacją.

Tak, zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi należy wykazać zagraniczne nieruchomości w zeznaniu rocznym PIT/ZG.
Nie oznacza to dodatkowego podatku, jeśli obowiązuje umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Wskazuje się wartość nieruchomości i ewentualne przychody z najmu.
To formalność mająca charakter informacyjny.

Nie bezpośrednio — sama nieruchomość nie daje prawa do wizy, ale może wspierać wniosek o „Investor Visa”.
Aby się zakwalifikować, trzeba zainwestować min. 3–10 mln NZD i wykazać legalne źródło środków.
Posiadanie nieruchomości pokazuje powiązanie z krajem i ułatwia proces.
Devetoper może polecić kancelarie specjalizujące się w wizach inwestorskich.

Nie ma takiego obowiązku.
Umowa najmu ma moc prawną od momentu podpisania przez obie strony.
Zaleca się jednak rejestrację w serwisie Tenancy Services, aby móc korzystać z mediacji i sądu ds. najmu.
To zabezpiecza interesy zarówno właściciela, jak i najemcy.

Tak, ale tylko za zgodą Overseas Investment Office, jeśli przekracza 5 hektarów.
Zakup gruntów rolnych wiąże się z dodatkowymi procedurami i wymogiem planu zagospodarowania.
Działki mniejsze lub przekształcone na budowlane można nabywać bez ograniczeń.
Devetoper pomaga klientom w uzyskaniu zgody i analizie przeznaczenia działki.

Nie, w Nowej Zelandii nie jest wymagana specjalna umowa małżeńska przy zakupie nieruchomości. Małżonkowie mogą nabyć nieruchomość wspólnie jako „Joint Tenants” (wspólna własność z prawem dziedziczenia) lub „Tenants in Common” (udziały procentowe).
System własności jest bardzo przejrzysty i regulowany przez Land Transfer Act 2017. Warto jednak określić udziały w akcie własności, aby uniknąć sporów przy ewentualnej sprzedaży lub dziedziczeniu.

Nie jest to zalecane, choć technicznie możliwe dla małych kwot.
Revolut nie jest bankiem lokalnym w Nowej Zelandii i transakcje powyżej 10 000 NZD często są blokowane z powodu przepisów AML.
Dla bezpieczeństwa prawnik lub deweloper może odmówić przyjęcia płatności z konta Revolut.
Najlepiej wykonać przelew z tradycyjnego konta bankowego na swoje nazwisko.

Tak. Wszystkie dokumenty w języku innym niż angielski muszą być przetłumaczone przez tłumacza akredytowanego przez NZTA lub NAATI.
Tłumaczenie musi być dołączone do oryginału i potwierdzone Apostille.
Niektóre urzędy akceptują również tłumaczenia przez tłumaczy przysięgłych z Polski, jeśli są zgodne z konwencją haską.
Bez tego dokumenty mogą zostać odrzucone przez bank lub Land Information NZ.

Ulgi i granty (np. First Home Grant) dostępne są tylko dla obywateli i stałych rezydentów.
Obcokrajowcy nie mogą z nich korzystać, nawet jeśli kupują nową nieruchomość.
Niektórzy deweloperzy oferują jednak prywatne promocje – np. pokrycie kosztów prawnych lub rabat przy szybkiej rezerwacji.
Warto zapytać agenta Devetoper o aktualne oferty tego typu.

Tak, jeśli nie dostarczysz dowodu pochodzenia pieniędzy.
Nowozelandzkie banki działają według ścisłych zasad AML/CFT i często wstrzymują nietypowe transakcje zagraniczne.
Dlatego najlepiej zgłosić planowany przelew wcześniej i wysłać kopie wyciągów lub umów.
Po pozytywnej weryfikacji środki trafiają bez przeszkód na konto powiernicze.

Średnio 4–6% wartości nieruchomości, wliczając opłaty prawnicze, rejestracyjne i podatek Bright-Line (jeśli sprzedaż nastąpi w ciągu 10 lat).
Dodatkowo należy doliczyć opłatę dla prawnika (ok. 1 000–2 000 NZD) i ewentualne tłumaczenia dokumentów.
W projektach deweloperskich koszty rejestracji tytułu i dokumentów często pokrywa sam deweloper.
Nie ma tu podatku VAT od zakupu przez osobę fizyczną.

Cały proces może odbyć się zdalnie – przez prawnika, który działa w imieniu klienta.
Dokumenty podpisuje się elektronicznie (system e-Sign) i przesyła mailem lub przez platformę prawną.
Wpłata trafia na konto powiernicze, więc środki są bezpieczne do czasu przeniesienia własności.
Devetoper zapewnia polskojęzyczną obsługę, wideoprezentacje inwestycji i pełne wsparcie formalne

Proces rezerwacji rozpoczyna się od podpisania Expression of Interest (EOI) i wpłaty depozytu rezerwacyjnego, zwykle 2–5% ceny.
Depozyt ten trafia na trust account prawnika lub agenta, co gwarantuje pełne bezpieczeństwo środków.
W ciągu 5–10 dni klient otrzymuje projekt umowy sprzedaży i ma czas na konsultację z prawnikiem.
Jeśli kupujący zrezygnuje przed podpisaniem ostatecznej umowy, depozyt jest zazwyczaj zwracany w całości.

Proces składa się z sześciu etapów: 1️⃣ Rezerwacja, 2️⃣ Umowa sprzedaży, 3️⃣ Wpłata depozytu, 4️⃣ Uzyskanie zgody OIO (jeśli wymagane), 5️⃣ Rejestracja tytułu w LINZ, 6️⃣ Settlement – przekazanie kluczy.
Wszystkie etapy nadzoruje prawnik (conveyancer), który reprezentuje kupującego przed urzędami.
Każdy przelew i podpis są zatwierdzane elektronicznie przez kancelarię.
Cała procedura jest bardzo bezpieczna i w pełni uregulowana prawnie.

Płatność odbywa się przelewem bankowym w dolarach nowozelandzkich (NZD) na rachunek powierniczy prawnika lub developera.
Nie ma płatności gotówką — transakcje gotówkowe powyżej 10 000 NZD są zakazane ustawowo.
Banki akceptują przelewy międzynarodowe SWIFT oraz depozyty z kont inwestycyjnych.
Każda wpłata jest dokumentowana, co zapewnia transparentność procesu.

Jeśli kupujący nie wpłaci kolejnej raty w wyznaczonym terminie, umowa może zostać uznana za nieważną.
Pierwszy depozyt często przepada jako rekompensata dla dewelopera.
Jednak w praktyce deweloperzy pozwalają na przesunięcie terminu, jeśli kupujący poinformuje o problemie z wyprzedzeniem.
Warto też wykupić ubezpieczenie depozytu (Deposit Protection Insurance).

Najbezpieczniej przelewem SWIFT na rachunek trustowy kancelarii prawniczej.
W tytule przelewu należy wpisać numer umowy lub identyfikator nieruchomości.
Środki są przetrzymywane aż do momentu podpisania finalnego kontraktu.
Tylko po potwierdzeniu przez prawnika trafiają do developera.

Ryzyko jest minimalne – każdy projekt musi mieć gwarancję ukończenia (Building Completion Guarantee) oraz nadzór Building Consent Authority.
Dodatkowo klient wpłaca środki na rachunek powierniczy, więc pieniądze są chronione aż do momentu odbioru budynku.
W razie upadłości dewelopera środki są zwracane kupującym.
To jeden z najbardziej restrykcyjnych systemów ochrony nabywców na świecie.

W przypadku gotowych mieszkań – od 30 do 60 dni od momentu podpisania umowy.
Przy inwestycjach „off-plan” (na etapie budowy) – od 12 do 24 miesięcy, zależnie od harmonogramu.
Kupujący jest informowany o każdym etapie budowy i może śledzić postępy online.
Po ukończeniu budowy następuje „settlement” i przekazanie kluczy.

Wystarczy notarialne pełnomocnictwo przetłumaczone na angielski i potwierdzone Apostille.
Musi ono upoważniać prawnika w NZ do podpisania dokumentów, odbioru tytułu własności i dokonania wpłat.
Pełnomocnictwo można wysłać pocztą lub w formie skanu z certyfikatem elektronicznym.
Wszystkie dokumenty są weryfikowane przez prawnika i rejestrowane w systemie LINZ.

Klucze wydawane są w dniu „Settlement”, po zakończeniu płatności i rejestracji tytułu w LINZ.
Prawnik informuje o zakończeniu transakcji i przesyła potwierdzenie własności (Title Deed).
Jeśli klient nie jest obecny, klucze mogą być przekazane pełnomocnikowi lub wysłane kurierem.
Cały proces odbywa się bardzo precyzyjnie i dokumentacyjnie.

Niektóre agencje i deweloperzy w Queenstown i Auckland akceptują płatność w Bitcoinie lub USDT przez pośrednika finansowego.
Transakcja jest wtedy konwertowana na NZD przed wpłatą na trust account.
Nie można jednak dokonać bezpośredniej zapłaty w kryptowalucie bez konwersji.
Każdy przypadek wymaga osobnego zatwierdzenia przez prawnika i bank.

Zazwyczaj 14–21 dni od podpisania umowy kupna.
W przypadku inwestycji na etapie budowy harmonogram płatności ustala się indywidualnie.
Bank lub prawnik przypomina o zbliżających się terminach, aby uniknąć opóźnień.
Po terminie mogą być naliczane niewielkie odsetki ustawowe.

Nie, rezydentura nie jest konieczna, ale zgoda OIO (Overseas Investment Office) wymagana jest przy zakupie nieruchomości mieszkalnych przez cudzoziemców.
Proces trwa 3–6 tygodni i wymaga przedstawienia dokumentów potwierdzających źródło finansowania.
Zgoda jest formalnością w przypadku legalnych środków i nowej nieruchomości.
Devetoper pomaga klientom przejść cały proces OIO krok po kroku.

Nie ma ogólnokrajowego limitu, ale niektóre grunty oznaczone jako „sensitive land” wymagają zgody OIO.
Dotyczy to głównie terenów rolnych, lasów i działek przybrzeżnych.
Zakup standardowych działek budowlanych w miastach nie wymaga dodatkowych pozwoleń.
Warto sprawdzić status gruntu przed podpisaniem umowy.

W Nowej Zelandii środki z depozytu i kolejnych wpłat trafiają na tzw. trust account prawnika lub agenta, który działa jako powiernik.
Pieniądze są tam przechowywane do momentu spełnienia warunków umowy – np. uzyskania zgody OIO lub rejestracji tytułu własności.
Deweloper otrzymuje środki dopiero w dniu „Settlement”, po zatwierdzeniu wszystkich dokumentów.
System ten chroni kupującego przed ryzykiem utraty środków i jest obowiązkowy dla każdej transakcji deweloperskiej.

Zazwyczaj tak, jeśli rezygnacja nastąpi po podpisaniu wiążącej umowy kupna-sprzedaży.
Jeśli jednak klient zrezygnuje w tzw. cooling-off period (okres refleksji, zwykle 5 dni roboczych), depozyt może być zwrócony w całości lub częściowo.
W projektach off-plan często stosuje się też elastyczne warunki anulacji, jeśli np. budowa opóźnia się znacznie.
Zawsze warto, by prawnik Devetoper przeanalizował warunki kontraktu przed wpłatą.

Tak, jeśli odwołanie nastąpi z odpowiednim wyprzedzeniem – zazwyczaj minimum 7 dni przed planowanym przyjazdem.
Wtedy możliwy jest pełny zwrot wpłaty lub przesunięcie terminu pobytu na inny okres.
Jeśli klient anuluje wizytę w ostatniej chwili, część zaliczki (np. 20–30%) może zostać potrącona przez hotel lub operatora.
Devetoper stara się negocjować jak najbardziej elastyczne warunki dla klientów z zagranicy.

W przypadku naruszenia umowy przez dewelopera kupujący jest chroniony przez Building Act 2004 i Consumer Guarantees Act.
Może żądać naprawy usterek, rabatu lub nawet odstąpienia od kontraktu z pełnym zwrotem środków.
Prawnik Devetoper monitoruje cały proces budowy i dba o egzekwowanie terminów.
Nowozelandzkie prawo bardzo silnie chroni nabywców nieruchomości, zwłaszcza obcokrajowców.

Standardowo banki wymagają minimum 30% wkładu własnego od nierezydentów.
Dla klientów z długą historią kredytową lub stałym dochodem za granicą możliwe są wyjątki (25%).
Banki bardzo dokładnie weryfikują dochód netto i stabilność zatrudnienia.
Wyższy wkład własny oznacza często niższe oprocentowanie i szybszą decyzję kredytową.

Tak, ale większość nieruchomości mieszkalnych wymaga zgody Overseas Investment Office (OIO).
Zgoda ta jest formalnością, jeśli środki pochodzą z legalnego źródła i nieruchomość jest nowa.
OIO chroni rynek lokalny przed nadmiernym wykupem domów przez obcokrajowców.
W praktyce Devetoper zajmuje się przygotowaniem pełnego wniosku o taką zgodę.

Tak, wszystkie ceny w Nowej Zelandii są podawane w kwotach brutto i zawierają podatek GST (15%).
Ceny katalogowe publikowane przez deweloperów są cenami ostatecznymi, bez ukrytych opłat.
Dodatkowe koszty mogą pojawić się jedynie przy wyborze zmian w projekcie lub ulepszeń standardu wykończenia.
Dzięki temu inwestor z góry zna pełen koszt zakupu.

Tak, to jedna z najbezpieczniejszych form inwestycji w Nowej Zelandii.
Każdy projekt musi mieć pozwolenie Building Consent i nadzór lokalnego City Council.
Wszystkie środki klientów są deponowane na rachunku powierniczym i wypłacane dopiero po zakończeniu budowy.
Dodatkowo każda nieruchomość jest objęta ustawową 10-letnią gwarancją strukturalną.

Tak, i jest to najprostszy sposób zakupu.
Należy jednak udokumentować pochodzenie środków zgodnie z ustawą AML/CFT.
Płatność odbywa się zawsze przez konto powiernicze prawnika, nawet w przypadku 100% wpłaty gotówkowej.
Kupno za gotówkę pozwala uniknąć kosztów kredytowych i przyspiesza proces o kilka tygodni.

Nie. Sam zakup nieruchomości nie powoduje uzyskania statusu rezydenta podatkowego Nowej Zelandii.
Rezydencję uzyskuje się dopiero po spełnieniu warunku przebywania w kraju przez co najmniej 183 dni w roku.
Niemniej jednak właściciel nieruchomości może mieć ograniczony obowiązek podatkowy od lokalnych przychodów (np. z najmu).
Devetoper rekomenduje konsultację z doradcą podatkowym, jeśli planujesz dłuższy pobyt.

Tak, spółka zarejestrowana w Nowej Zelandii (Limited Company) może nabywać nieruchomości na takich samych zasadach jak osoba fizyczna.
Spółka musi posiadać numer NZBN i IRD oraz być zgodna z przepisami OIO, jeśli jej udziałowcy są obcokrajowcami.
Ten model często wybierają inwestorzy kupujący kilka lokali w celach wynajmu.
Dzięki temu mogą korzystać z odliczeń podatkowych i prostszej księgowości.

Tak, wprowadzone w 2018 roku przepisy Overseas Investment Amendment Act zabraniają osobom spoza Nowej Zelandii i Australii kupowania istniejących nieruchomości mieszkalnych.
Obcokrajowcy mogą jednak kupować mieszkania w nowych projektach deweloperskich lub lokale komercyjne.
Wyjątkiem są osoby posiadające wizę stałego pobytu lub „residence visa”.
Każdy zakup przez cudzoziemca wymaga wcześniejszej zgody Overseas Investment Office (OIO).

81. Czy mogę wynająć nieruchomość od razu po zakupie?

Tak, o ile budynek posiada certyfikat Code Compliance Certificate (CCC), który potwierdza zakończenie budowy.
Wynajem można rozpocząć natychmiast po rejestracji tytułu w Land Information NZ.
W niektórych regionach (np. Queenstown) obowiązują dodatkowe licencje przy najmie krótkoterminowym.
W przypadku wynajmu długoterminowego wystarczy podpisanie standardowej umowy „Residential Tenancy Agreement”.

Tak, możesz sprzedać lub przepisać nieruchomość w dowolnym momencie, ale jeśli zrobisz to w ciągu 10 lat, może obowiązywać Bright-Line Tax od zysków.
Darowizny między członkami rodziny nie podlegają dodatkowemu opodatkowaniu, o ile nie wiążą się z zyskiem.
Wszystkie zmiany własności muszą być jednak zarejestrowane w LINZ i potwierdzone przez prawnika.
Nowozelandzki system jest bardzo elastyczny, ale wymaga precyzyjnej dokumentacji.

Tak, jeśli minęło ponad 10 lat od zakupu, lub jeśli nieruchomość była Twoim głównym miejscem zamieszkania.
Dla inwestycji komercyjnych i gruntów pod zabudowę okres ten wynosi zwykle 5 lat.
Po tym czasie wszelkie zyski są zwolnione z podatku dochodowego.
Dlatego wielu inwestorów planuje zakup z perspektywą długoterminową.

W takim przypadku można wystąpić do sądu o tzw. Property Order na mocy ustawy Property Law Act 2007.
Sąd może nakazać sprzedaż nieruchomości, podział zysku lub wykup udziału przez drugą stronę.
Jeśli współwłasność dotyczy małżonków, obowiązują również przepisy Relationship Property Act.
Proces ten jest uregulowany i dość szybki — zwykle trwa 2–3 miesiące.

Nie, zakup nieruchomości nie daje żadnych przywilejów imigracyjnych w Nowej Zelandii.
Obywatelstwo można uzyskać jedynie przez naturalizację po kilkuletnim pobycie w kraju i spełnieniu warunków wizowych.
Nie ma programu „Golden Visa” jak w innych krajach (np. Portugalia czy Grecja).
Zakup nieruchomości może jednak wspierać wniosek o wizę inwestorską, jeśli inwestycja jest znacząca.

Tak, firma zarejestrowana do podatku GST może odzyskać część tego podatku, jeśli nieruchomość będzie wykorzystywana komercyjnie (np. pod wynajem biurowy).
Trzeba jednak złożyć deklarację i zarejestrować się w Inland Revenue.
W przypadku nieruchomości mieszkalnych GST jest wliczony w cenę i nie podlega zwrotowi.
To rozwiązanie korzystne dla firm inwestujących w apartamenty serwisowane i lokale użytkowe.

Nie ma formalnych limitów ilościowych – można kupić dowolną liczbę mieszkań czy domów.
Każda transakcja przez cudzoziemca musi jednak przejść procedurę zgody OIO.
W praktyce osoby inwestujące w kilka lokali często zakładają spółkę (NZ Ltd), aby uprościć formalności.
Rynek nowozelandzki sprzyja inwestorom długoterminowym, nie spekulantom.

Nie, samo posiadanie nieruchomości nie daje prawa pobytu.
Prawo imigracyjne Nowej Zelandii nie przewiduje „wizy właściciela nieruchomości”.
Jednak zakup może wspomóc wniosek o wizę inwestorską, jeśli inwestycja przekracza 3 mln NZD i tworzy miejsca pracy.
Dla większości klientów Devetoper zakup ma charakter czysto inwestycyjny.

Standardowy zadatek wynosi 10% wartości nieruchomości, choć w niektórych projektach można negocjować niższą wpłatę (5%).
Wszystkie środki są przechowywane na koncie powierniczym i nie mogą być wypłacone bez zgody prawnika kupującego.
Zadatek jest w pełni zwrotny, jeśli transakcja zostanie anulowana z winy dewelopera.
System ten zapewnia pełną ochronę kapitału.

Tak, pełnomocnik może reprezentować kupującego na każdym etapie – od podpisania umowy po odbiór kluczy.
Pełnomocnictwo musi być notarialne, przetłumaczone na angielski i opatrzone Apostille.
To najczęściej wybierane rozwiązanie przez inwestorów z Europy.
Prawnik w Nowej Zelandii działa wtedy w imieniu klienta z pełną mocą prawną.

Tak — możesz udzielić notarialnego pełnomocnictwa (preferowane z tłumaczeniem na angielski i Apostille), które upoważni prawnika lub conveyancera w NZ do działania w Twoim imieniu.
Pełnomocnik może podpisać umowę sprzedaży, odebrać klucze, wnieść pozostałą płatność i dopilnować rejestracji tytułu własności.
Ważne, by pełnomocnictwo było jasno określone — zakres, czas trwania, możliwości działania — i by bank lub deweloper je zaakceptował.
Dzięki temu, nawet przebywając poza krajem, możesz przeprowadzić zakup bez fizycznej obecności.

Istnieje kilka istotnych ryzyk: po pierwsze, Nowa Zelandia leży w strefie sejsmicznej — trzęsienia ziemi i tsunami są realnym zagrożeniem, a nieruchomość powinna mieć odpowiednią konstrukcję i ubezpieczenie.
Po drugie, dla zagranicznych inwestorów obowiązują przepisy regulujące zakup „sensitive land” i zgody od Overseas Investment Office (OIO) — zmiany legislacyjne mogą wpłynąć na wolność działania.
Po trzecie, choć Nowa Zelandia jest stabilna gospodarczo, ryzyko rosnących stóp procentowych lub spadku popytu na nieruchomości (np. w regionach słabszych) może wpłynąć na rentowność inwestycji.
Wreszcie, ryzykiem jest także dostępność i koszty ubezpieczeń przeciwklęskowych — w strefach wysokiego ryzyka mogą być znacznie wyższe niż przeciętnie.

Banki w Nowej Zelandii zazwyczaj oferują kredyty hipoteczne wyłącznie w dolarach nowozelandzkich (NZD), co eliminuje ryzyko walutowe dla lokalnej spłaty.
Jeśli finansujesz część kapitału z konta zagranicznego lub w obcej walucie, musisz przewalutować środki i bank wymaga dowodu źródła środków zgodnie z AML/CFT.
Możliwość zaciągnięcia kredytu w innej walucie jest bardzo ograniczona — inwestorzy zagraniczni zwykle finansują zakup gotówką lub poprzez lokalny kredyt.
Dlatego najlepiej planować finansowanie w NZD z uwzględnieniem kosztów przewalutowania i kursu wymiany.

Tak — w umowie sprzedaży powinny być zawarte klauzule dotyczące tzw. „Defects Liability Period” oraz warunków, w których kupujący może żądać korekty lub odstąpienia.
Jeżeli nieruchomość znacząco odbiega od specyfikacji, prawnik może wezwać dewelopera do usunięcia wad lub renegocjacji ceny.
W przypadku ciężkich naruszeń, kupujący może mieć prawo do odstąpienia od umowy i zwrotu środków zgromadzonych na rachunku powierniczym.
Zaleca się dokładną analizę umowy przed podpisaniem i współpracę z prawnikiem Devetoper w tym zakresie.

Tak — istnieją regulacje, takie jak Consumer Guarantees Act 1993 oraz Building Act 2004, które chronią kupującego od wad budowlanych i nieuczciwych praktyk.
Deweloperzy muszą działać zgodnie z normami konstrukcyjnymi, informować o kosztach wspólnoty, standardzie wykończenia i prawach kupującego.
Kupujący ma prawo do pełnej informacji przed podpisaniem umowy i do żądania naprawienia usterek w określonym terminie.
Dzięki temu transakcje są mniej ryzykowne niż w wielu innych krajach.

Nie ma obowiązku ustawowego zawierania umowy przedwstępnej — jednak standardem jest podpisanie Sale and Purchase Agreement po rezerwacji.
Zwykle następuje wpłata depozytu (2–10%) i wyznaczenie terminu „settlement”.
W umowie określone są warunki zawieszające, takie jak uzyskanie finansowania, badanie tytułu czy inspekcji budynku.
Kupujący ma zwykle krótki okres „cooling-off” (np. 5 dni roboczych) na zmianę decyzji, choć w projektach deweloperskich może być dłuższy.

Nie ma ustawowego zakazu sprzedaży nieruchomości po krótkim czasie — można sprzedać natychmiast po „settlement”, jeśli chcesz.
Jednak sprzedaż w ciągu 10 lat może podlegać Bright-Line Test Tax, czyli podatkowi od zysku, co skutecznie ogranicza krótkoterminową spekulację.
W praktyce wielu inwestorów planuje minimalny okres posiadania 5–10 lat, by uniknąć wysokiego obciążenia podatkowego.
Dlatego choć formalnie nie ma zakazu, ekonomicznie opłaca się potrzymać nieruchomość dłużej.

Tak — po zakończeniu procesu przeniesienia własności prawnik przesyła klientowi komplet dokumentów: kopię aktu własności (Certificate of Title), potwierdzenie płatności, kopię umowy sprzedaży oraz rachunek końcowy.
Wszystko jest przechowywane elektronicznie i można to pobrać w każdej chwili z archiwum kancelarii.
Devetoper może również przesłać kopię dokumentów w języku polskim w celach informacyjnych.
Dzięki temu klient ma pełną dokumentację zakupu zabezpieczoną na przyszłość.

Zazwyczaj deweloperzy oferują 3–7 dni rezerwacji, podczas których lokal jest zablokowany dla innych kupujących.
W tym czasie klient może zasięgnąć opinii prawnika i sprawdzić finansowanie.
Po tym okresie konieczne jest podpisanie umowy lub zwolnienie rezerwacji.
W niektórych projektach możliwe jest przedłużenie rezerwacji po wpłacie symbolicznego depozytu.

Tak, partnerzy Devetoper zapewniają tłumacza polsko-angielskiego w głównych miastach (Auckland, Wellington, Christchurch).
Tłumacz towarzyszy podczas spotkań z deweloperem, w banku i u prawnika.
Dzięki temu klient rozumie każdy szczegół umowy i nie ryzykuje błędnej interpretacji.
To standardowa usługa w ramach obsługi klientów z Polski.

Tak, zatrudnienie prawnika lub conveyancera jest w Nowej Zelandii obowiązkowe.
Prawnik zajmuje się rejestracją nieruchomości, weryfikacją tytułu własności, przygotowaniem umowy i nadzorem nad płatnościami.
Bez jego podpisu transakcja nie może zostać zarejestrowana w Land Information New Zealand.
Koszt usługi to zwykle 1 000–2 000 NZD, w zależności od stopnia skomplikowania zakupu.

Nie, cały proces można przeprowadzić zdalnie.
Umowy podpisuje się elektronicznie, a wszystkie środki trafiają na bezpieczny rachunek powierniczy.
Prawnik w NZ działa w imieniu klienta na podstawie pełnomocnictwa z Apostille.
Devetoper zapewnia wideo-prezentacje, podpis cyfrowy i zdalne raporty o postępie budowy.

Tak, partnerzy lokalni pomagają klientom w aktywowaniu prądu, wody, Internetu, gazu i odpadów komunalnych.
Dzięki temu nieruchomość jest gotowa do zamieszkania natychmiast po odbiorze.
Niektóre firmy oferują też „utility package”, gdzie wszystkie media można uruchomić jedną rejestracją online.
To bardzo popularna usługa dla zagranicznych inwestorów.

Tak, Devetoper i jego lokalni partnerzy oferują usługę odbioru z lotniska w Auckland, Christchurch lub Wellington.
Klienta wita przedstawiciel firmy, który towarzyszy mu w drodze do hotelu i podczas pierwszego spotkania z agentem.
To element pełnej obsługi „door-to-door” dla inwestorów z zagranicy.
Dzięki temu cały pobyt jest bezstresowy i profesjonalnie zorganizowany.

Nie, zakwaterowanie nie jest częścią ceny nieruchomości, ale Devetoper oferuje preferencyjne stawki w hotelach i apartamentach partnerskich.
Można też skorzystać z krótkoterminowego pobytu w inwestycji pokazowej dewelopera.
Często przy rezerwacji kilku nieruchomości zakwaterowanie jest darmowe przez pierwsze 2–3 noce.
To popularny gest lojalnościowy wobec klientów zagranicznych.

Do 10 000 NZD można przewieźć bez zgłoszenia celnego.
Większe kwoty trzeba zgłosić w formularzu Border Cash Report przy przylocie.
Nie ma podatku od wwożonej gotówki, ale służby graniczne mogą zapytać o jej pochodzenie.
Większość transakcji i tak odbywa się elektronicznie, więc gotówka rzadko jest potrzebna.

Zazwyczaj 5–10 dziennie, w zależności od lokalizacji i planu wizyt.
Partnerzy Devetoper przygotowują trasy zorganizowane, aby maksymalnie wykorzystać czas klienta.
Każda prezentacja trwa ok. 30–60 minut, z możliwością rozmowy z przedstawicielem dewelopera.
Po każdej wizycie klient otrzymuje broszurę i notatki o projekcie.

Wystarczy poinformować Devetoper lub lokalnego koordynatora – lot i plan wizyt zostaną przełożone.
W razie potrzeby zapewniana jest pomoc przy zmianie rezerwacji hotelu i transportu.
Depozyt rezerwacyjny na nieruchomości nie przepada, jeśli powiadomienie nastąpi w odpowiednim czasie.
Cała logistyka jest elastyczna i dostosowana do sytuacji klienta.

Devetoper współpracuje z lokalnymi operatorami hoteli i apartamentów w Auckland i Queenstown.
Można zarezerwować noclegi bezpośrednio przez platformę lub poprosić o organizację przez agenta.
Ceny są niższe niż na Booking.com, a lokalizacje blisko inwestycji.
Dla klientów VIP Devetoper oferuje również pobyt w pokazowych apartamentach deweloperskich.

Tak, Devetoper współpracuje z lokalnymi prawnikami i agentami, którzy pomagają negocjować warunki zakupu, ceny, harmonogramy płatności czy dodatki w cenie.
Negocjacje są bardzo kulturalne i oparte na faktach – deweloperzy rzadko obniżają ceny katalogowe, ale często oferują „bonusy” (np. darmowy parking lub wyposażenie kuchni).
Ważne jest, że prawnik może wprowadzić poprawki do umowy, zanim zostanie ona podpisana, co chroni interes kupującego.
Dzięki temu klient z Polski otrzymuje profesjonalne wsparcie na równi z lokalnym inwestorem.

Nie, wszystkie usługi związane z pomocą w otwarciu rachunku bankowego, rejestracją numeru IRD czy podłączeniem mediów są bezpłatne w ramach obsługi Devetoper.
Partnerzy lokalni działają jako asystenci klienta, pomagając załatwić formalności w języku polskim lub angielskim.
Ewentualne opłaty dotyczą tylko samych instytucji (np. aktywacja Internetu, licznik energii).
Dzięki temu klient nie ponosi żadnych „ukrytych kosztów”.

Tak – Devetoper zapewnia pełną obsługę w języku polskim, zarówno przed przyjazdem, jak i w trakcie pobytu w Nowej Zelandii.
Każdy etap – od wyboru inwestycji po podpisanie umowy i odbiór kluczy – może być prowadzony z tłumaczem lub polskim agentem.
Dokumenty umów również mogą być przetłumaczone na język polski w celach informacyjnych.
To ogromne ułatwienie dla klientów, którzy nie znają terminologii prawniczej po angielsku.

Optymalnie 5–7 dni roboczych.
Pierwsze dwa dni to prezentacje nieruchomości, kolejne spotkania z bankiem, prawnikiem i podpisanie dokumentów.
W tym czasie możliwe jest również otwarcie konta i złożenie wniosku kredytowego.
Cały pobyt jest koordynowany przez lokalnego partnera Devetoper, który planuje każdy dzień wizyty.

Tak, o ile klient formalnie zdecyduje się kontynuować obsługę przez Devetoper.
Wymagane jest wówczas potwierdzenie, że wcześniejsza agencja nie zarejestrowała transakcji w systemie dewelopera.
Devetoper działa etycznie i nie przejmuje klientów wbrew istniejącym umowom.
Celem jest zapewnienie klientowi najlepszej obsługi i bezpieczeństwa transakcji.

Średnio 1 000–2 000 NZD w zależności od stopnia skomplikowania transakcji.
Cena obejmuje rejestrację tytułu w LINZ, przygotowanie umów i nadzór nad płatnościami.
Niektóre kancelarie oferują pakiety „all inclusive”, które zawierają również kontakt z bankiem i uzyskanie numeru IRD.
Devetoper współpracuje z kancelariami specjalizującymi się w obsłudze zagranicznych klientów.

Nie, wszystkie dokumenty można podpisać zdalnie przez system elektroniczny DocuSign lub przez pełnomocnika.
Wymagane jest jedynie wcześniejsze potwierdzenie tożsamości przez wideo lub ambasadę.
To rozwiązanie stosowane w większości przypadków, zwłaszcza gdy klient mieszka za granicą.
Dzięki temu można kupić nieruchomość całkowicie onli