Saint Martin

Numer podatkowy (numéro fiscal) jest potrzebny przy rozliczeniach podatkowych (np. wynajem), przy zakładaniu stałego konta bankowego i często gdy chcesz urządzić formalności związane z nieruchomością (np. deklaracja podatkowa). Do samego złożenia oferty na zakup nie zawsze jest wymagany, ale notariusz może go poprosić przy finalizacji.

Uzyskuje się go w lokalnym urzędzie skarbowym (Service des Impôts des Particuliers) — notariusz lub lokalny pełnomocnik może pomóc w zgłoszeniu. Przy rejestracji aktywów lub rozpoczęciu wynajmu będziesz skierowany do urzędu celem nadania numéro fiscal.

W banku we francuskiej części wyspy (np. oddziały Crédit Agricole, BNP itp.) wymagane dokumenty zwykle to: paszport, potwierdzenie adresu (rachunek, rezerwacja hotelu z adresem tymczasowym), dowód źródła środków (wyciągi bankowe), czasami numer podatkowy. Banki oceniają nierezydentów dokładniej — mogą prosić o dodatkowe dokumenty.

Tak — płatność wykonuje się przelewem SEPA/SWIFT na konto notariusza lub konto depozytowe wskazane w umowie. Zwykle zalecane: przelew na konto notariusza (compte séquestre), co zapewnia bezpieczeństwo transakcji.

Tak — dokumenty urzędowe (akty małżeństwa, odpisy z rejestrów, pełnomocnictwa) wystawione w Polsce wymagają apostille oraz tłumaczenia przysięgłego na francuski, żeby notariusz mógł je przyjąć.

Tak — bank oraz notariusz będą weryfikować źródło środków (AML/KYC). Przygotuj wyciągi, umowy sprzedaży majątku, zaświadczenia podatkowe, dowody sprzedaży nieruchomości lub innych aktywów — wszystko przetłumaczone jeśli trzeba.

Tak — ale tylko jeśli mają apostille i tłumaczenie przysięgłe. Bank może dodatkowo wymagać innych zaświadczeń (np. zaświadczenie o niezaleganiu podatkowym).

We Francji (również w departamentach zamorskich) tytuł własności i obciążenia są weryfikowane przez notariusza poprzez krajowy system reklamacji nieruchomości (Service de la Publicité Foncière). Publiczny wgląd bezpośredni dla laika jest ograniczony — zlecając notariuszowi kontrolę dostaniesz pełny raport.

Szacunkowo:

• Rynek pierwotny (nowe mieszkania/VEFA): niższe opłaty „notarialne” ≈ 2–3%.

• Rynek wtórny (resale): ok. 7–8% (opłaty + podatki transferowe).
  Dokładne wyliczenie poda notariusz przed podpisaniem aktu.

Standard zależy od dewelopera; większość profesjonalnych projektów stosuje francuskie normy VEFA — mieszkania „pod klucz” z kompletnymi instalacjami, łazienkami i kuchnią w podstawowym lub podwyższonym standardzie. Sprawdź zawsze specyfikację techniczną w kontrakcie.

Proces podobny do Francji kontynentalnej: złożenie dokumentów finansowych, ocena zdolności kredytowej, wycena nieruchomości. Nierezydenci zwykle potrzebują większego wkładu własnego (20–30%) i dodatkowych zabezpieczeń; procedura może trwać dłużej niż dla rezydentów.

Standard rynkowy to zwykle 3–6% od ceny sprzedaży — prowizja bywa już wliczona w cenę oferty. Warunki negocjowalne.

W zależności od gminy konieczne może być zgłoszenie działalności turystycznej w urzędzie miejskim, rejestracja jako właściciel wynajmujący, pobieranie podatku turystycznego i prowadzenie odpowiedniej księgowości. Lokalne zasady mogą się różnić — notuj wymogi gminne.

Banki francuskie dla nierezydentów zwykle wymagają 20–30% wkładu własnego; przy niektórych bankach wymagania mogą być wyższe.

Podatek lokalny (taxe foncière) zależy od gminy i wartości katastralnej — może się różnić, typowo to kilkaset do kilku tysięcy euro rocznie. Dodatkowo istnieje taxe d’habitation (stopniowo wygaszana dla właścicieli), a przy najmie krótkoterminowym obowiązek poboru podatku turystycznego.

Standardowo: paszport, zaświadczenie o dochodach (PIT, payslips), wyciągi bankowe (ostatnie 3–6 miesięcy), dokumenty potwierdzające źródło wkładu własnego, umowa rezerwacyjna/compromis, ewentualne dokumenty podatkowe — wszystko z apostille/tłumaczeniem w razie pochodzenia z Polski.

Typowe stałe koszty: opłaty wspólnoty (charges de copropriété), media, ubezpieczenie, koszty utrzymania (np. serwis basenu), ewentualne raty kredytu. Kwoty zależą od rodzaju nieruchomości i skali usług wspólnotowych.

Prowizja zwykle wypłacana jest po podpisaniu aktu u notariusza — notariusz rozlicza i wypłaca prowizję z depozytu lub z wpływów sprzedaży; termin 3–14 dni od aktu jest typowy.

Zależy od umowy i praktyki biura. Zwykle to procent od sprzedaży (3–6%), czasami stała lub mieszana stawka.

Notariusz wypłaca prowizję po finalizacji transakcji, dokonując odpowiednich rozliczeń między stronami. W umowie rezerwacyjnej/compromis mogą być zapisane warunki wypłaty.

Tak — pośrednik może negocjować stawkę, szczególnie przy wolumenie klienta lub ekskluzywnej współpracy.

Jeśli zakup nastąpił dzięki pośrednikowi w ramach obowiązującej umowy pośrednictwa, prowizja zwykle przysługuje — szczegóły zależą od zapisu umowy.

Dochody z najmu są opodatkowane według zasad francuskiego prawa podatkowego — skala progresywna (ok. 11–45% w zależności od całkowitych dochodów) z możliwością odliczeń kosztów lub wyboru opodatkowania w formie ryczałtu (micro-BIC / micro-foncier) — konsultuj księgowego, żeby dobrać optymalny tryb.

• Podatki lokalne (taxe foncière)
• Opłaty wspólnotowe (charges copropriété)
• Ubezpieczenie nieruchomości
• Media i konserwacja
• Obsługa najmu / zarządzanie (jeśli korzystasz z agencji)

Podatek od zysku ze sprzedaży nieruchomości (plus-value immobilière) stosuje się według zasad francuskich — istnieje stopniowe zmniejszanie podatku po latach posiadania (zwolnienia po określonym czasie). Dokładne stawki i ulgi zależą od sytuacji (rezydencja, czas posiadania) — doradca podatkowy poda szczegóły.

Dla nierezydentów często korzystniej finansować w kraju stałego zamieszkania (Polska): łatwiejsze warunki, dostępność kredytów. Banki francuskie mogą udzielać kredytów nierezydentom, lecz przy wyższym wkładzie.

Nie — hipotek zagranicznych zwykle nie da się przenieść; francuski system wymaga ustanowienia zabezpieczenia lokalnego, jeśli kredyt ma być zabezpieczony hipoteką.

Zarządzanie najmem krótkoterminowym: typowo 15–30% przychodów brutto (obsługa rezerwacji, sprzątanie, check-in/out). Dla zarządzania długoterminowego stawki bywają niższe.

Tak — możliwe, ale wymagane są odpowiednie pozwolenia administracyjne i zgody lokalne (użytek terenu, plany zagospodarowania).

Zmiana przeznaczenia wymaga zgody gminy i często zgody wspólnoty mieszkaniowej; sprawdź plan miejscowy i regulamin wspólnoty.

Tak — cudzoziemcy mogą dziedziczyć nieruchomości. Uwaga: francuskie prawo spadkowe ma swoje specyficzne zasady (tzw. forced heirship) — warto skonsultować się z prawnikiem ds. spadków.

Tak — dla nowych inwestycji obowiązują gwarancje francuskie: gwarancja na rok (garantie de parfait achèvement), 2-letnia na instalacje ruchome (garantie biennale) i 10-letnia konstrukcyjna (garantie décennale). Dla VEFA dodatkowo sprawdź garantie financière d’achèvement.

Przebudowy wewnętrzne zwykle są dozwolone, o ile nie naruszają elementów konstrukcyjnych ani części wspólnych; większe prace mogą wymagać pozwolenia budowlanego.

Ubezpieczenie mieszkaniowe jest rekomendowane (czasem wymagane przez bank) — minimalnie OC właściciela i ubezpieczenie od szkód (pożar, zalanie, huragan). W regionie tropikalnym warto rozszerzyć zakres na ryzyko cyklonowe.

To złożone — zwykle francuskie służby rejestracyjne pracują z hipotekami krajowymi; zagraniczne banki rzadko ustanawiają bezpośrednio lokalne hipoteki. Zwykle potrzebne jest poręczenie/produkt lokalny.

Darowizny i przekazy podlegają podatkom od darowizn według francuskich stawek; istnieją kwoty wolne i ulgi w zależności od stopnia pokrewieństwa — sprawdź przypadek u doradcy podatkowego.

Opodatkowanie według francuskiego prawa dochodowego (BIC dla najmu umeblowanego). Możliwość wyboru między rzeczywistymi kosztami a ryczałtem — najlepiej skonsultować z lokalnym księgowym.

Możesz otworzyć konto jako nierezydent; bank może jednak wymagać potwierdzenia adresu (nawet tymczasowego), dokumentów tożsamości i dowodu źródła środków. Rezydencja nie jest zawsze wymagana, ale ułatwia procedurę.

Tendencje regionalne: turystyczne i atrakcyjne lokalizacje zwykle utrzymują popyt i presję cenową. (Dokładne dane rynkowe sprawdź w lokalnych raportach i u notariusza/agency nieruchomości — sytuacja może się zmieniać.)

Tak — wyższy wkład własny, dokumentacja finansowa, czasami dodatkowe poręczenia lub zabezpieczenia.

Nie — wynajem można rozpocząć po formalnym odbiorze i przejęciu nieruchomości (przekazaniu kluczy) oraz po dopełnieniu ewentualnych lokalnych rejestracji.

Instalacje i wyposażenie — zwykle 2 lata (garantie biennale), elementy konstrukcyjne — 10 lat (garantie décennale). Sprawdź zapisy gwarancyjne w umowie.

Tak — często deweloperzy dopuszczają TMA (Travaux Modificatifs Acquéreur) w określonym terminie, za dodatkową opłatą. Warunki muszą być zapisane w kontrakcie rezerwacyjnym.

Notariusz jest zobowiązany do weryfikacji księgi obciążeń i ujawnienia wszystkich hipotek, służebności i innych obciążeń przed podpisaniem aktu. Po prawidłowej weryfikacji ryzyko ukrytych zobowiązań jest minimalne.

Notariusz dokonuje rejestracji aktu i wpisu w odpowiednim rejestrze — jest to standardowa procedura przed finalizacją i po niej.

Nowe inwestycje często stosują francuskie normy budowlane i standardy jakości; specyficzne regulacje (np. RE2020) mają zastosowanie głównie na kontynencie, ale deweloperzy na wyspach dążą do spełnienia wysokich standardów — sprawdź zapisy projektowe i lokalne wymogi.

Nie — po stronie francuskiej nie ma programu „złotej wizy” związanego z zakupem nieruchomości. Obywatele UE i obcokrajowcy nabywają prawa jak inni nabywcy.

Dane rynkowe publikują: notariusze (Notaires de France), lokalne agencje nieruchomości i raporty branżowe. Dla dokładnej analizy poproś lokalnego notariusza lub agencję o aktualne raporty.

Kontrola czynszów we Francji zależy od lokalizacji; na Collectivité de Saint-Martin część przepisów krajowych ma zastosowanie — sprawdź lokalne regulacje gminne przed wdrożeniem wynajmu.

Ubezpieczenie nie jest zawsze ustawowo obowiązkowe dla właściciela (chyba że wymaga tego bank), ale jest zdecydowanie zalecane — minimalnie OC właściciela i ochrona przed szkodami (pożar, zalanie, huragan).

Odbiór (réception / livraison) odbywa się z udziałem nabywcy (lub pełnomocnika) i dewelopera — sporządzany jest protokół odbioru z ewentualnymi réserves (zgłoszonymi usterkami), które deweloper musi usunąć w określonym terminie.

We francuskim systemie przy zakupie nieruchomości rynku pierwotnego opłaty notarialne są niższe niż na rynku wtórnym (to jest efekt stosowania innych zasad opodatkowania); nie ma bezpośredniego odpowiednika polskiego PCC, lecz istnieją różnice w opłatach między nowymi a używanymi nieruchomościami.

Nie jest wymagana odrębna „umowa współmałżeńska”, ale jeżeli małżeństwo ma wspólność majątkową, notariusz będzie wymagał zgody obojga małżonków (podpisu) albo notarialnego pełnomocnictwa. Zwykle stosuje się pełnomocnictwo z apostille, przetłumaczone na francuski.

Tak — Revolut obsługuje przelewy SEPA/SWIFT, więc technicznie możesz przelać środki z konta Revolut na konto notariusza lub konto depozytowe wskazane w umowie. Zawsze upewnij się, że odbiorca i numer IBAN są zgodne z instrukcjami notariusza.

Tak — dokumenty urzędowe (np. pełnomocnictwa, akty małżeństwa, zaświadczenia) muszą mieć apostille i tłumaczenie przysięgłe na język francuski, aby notariusz/przedstawiciele mogli je prawidłowo wykorzystać.

Ogólnie stosuje się francuskie reguły podatkowe: rynek pierwotny ma niższe koszty notarialne niż rynek wtórny (różnice w opłatach ~2–3% vs. ~7–8%). Specjalne ulgi (np. programy podatkowe dla zamorskich departamentów) są możliwe, ale zwykle dotyczą rezydentów lub konkretnej polityki inwestycyjnej.

Tak — bank/notariusz może poprosić o dodatkową weryfikację (AML/KYC) i opóźnić lub wstrzymać przelew, jeśli dokumentacja źródła środków będzie niewystarczająca. Dlatego warto przygotować dowody pochodzenia środków przed wysyłką.

Szacunkowo: rynek pierwotny (VEFA) — niższe opłaty notarialne ok. 2–3%; rynek wtórny — ok. 7–8% (opłaty + podatki). Dokładne koszty poda notariusz przed podpisaniem aktu.

Bezpieczny model:

1. rezerwacja na piśmie (reservation contract),

2. środki wpłacone na konto séquestre prowadzone przez notariusza lub zaufanego powiernika,

3. weryfikacja tytułu przez notariusza,

4. podpisanie aktu (możliwy pełnomocnik).
   Notariusz i konto séquestre zapewniają ochronę środków klienta do finalizacji transakcji.

Standard: podpisujesz contrat de réservation (rezerwacyjny) z developerem — umowa zawiera opis lokalu, cenę, harmonogram płatności i przewidywany termin dostawy. Zwykle wymagana jest wpłata zadatku (depot/deposit) na konto notariusza lub depozyt dewelopera (często 2–10% — zależnie od umowy).

do momentu finalizacji?

Typowy przebieg (francuski model):

1. podpisanie kontraktu rezerwacyjnego,

2. weryfikacje prawne przez notariusza (titulary check),

3. ewentualna umowa przedwstępna / compromis de vente (jeżeli dotyczy),

4. warunki finansowania (klauzula zawieszająca otrzymanie kredytu),

5. wpłaty etapowe zgodnie z harmonogramem (przy VEFA),

6. akt notarialny (acte authentique) — podpis u notariusza,

7. rejestracja przeniesienia własności.

Płatności zwykle realizowane są przelewem bankowym (SEPA/SWIFT) na konto notariusza (compte séquestre) lub konto dewelopera wskazane w umowie. Notariusz rozdziela środki po spełnieniu warunków.

To zależy od zapisów umowy rezerwacyjnej/przedwstępnej: często zadatek może przepadać, chyba że umowa zawiera klauzulę ochronną (np. warunek uzyskania kredytu). Negocjuj zapisy dotyczące sytuacji braku finansowania przed podpisaniem.

Zwykle na konto séquestre notariusza lub na wskazane konto dewelopera. Unikaj wpłat na konta prywatne sprzedawców bez pośrednictwa notariusza.

Ryzyko istnieje wszędzie, ale we francuskim systemie VEFA deweloper musi przedstawić garantie financière d’achèvement (GFA) lub inną formę zabezpieczenia, która chroni nabywcę przed niewykonaniem inwestycji. Sprawdź obecność GFA w dokumentach.

Dla gotowej nieruchomości: zwykle 4–12 tygodni (w zależności od weryfikacji finansowania i dokumentów). Przy zakupie na etapie budowy czas zależy od harmonogramu projektu (VEFA).

Pełnomocnictwo notarialne sporządzone w kraju klienta, opatrywane apostille i przetłumaczone na francuski — upoważnienie powinno precyzować zakres działań (podpisanie aktu, odbiór dokumentów). Notariusz we Francji zaakceptuje poprawne pełnomocnictwo.

Po podpisaniu aktu notarialnego i dokonaniu ostatecznych płatności. W przypadku zakupu VEFA—po formalnym odbiorze/przekazaniu (livraison).

Standardowo nie — przeniesienia własności realizowane są poprzez przelew bankowy rozliczany przez notariusza. Ewentualne transakcje z udziałem środków uzyskanych z kryptowalut muszą być udokumentowane i przelane bankowo.

Notariusz poda szczegółowe wezwanie do zapłaty (appel de fonds) zwykle na ~10 dni przed podpisaniem aktu — wszystkie kwoty muszą być dostępne w tym terminie.

Nie — obywatele UE i obcokrajowcy mogą nabywać nieruchomości po stronie francuskiej bez specjalnych zezwoleń. (Po stronie holenderskiej procedury i opłaty są inne — uważaj, po której stronie kupujesz.)

Przy VEFA wpłaty są etapowe wg postępu budowy (np. 35% przy fundamentach, 70% przy stanie zamkniętym, 95% przy wykończeniu, 100% przy przekazaniu) — harmonogram powinien być jasno w umowie rezerwacyjnej.

Środki wpłacone na konto séquestre notariusza są przetrzymywane do momentu spełnienia warunków umowy; notariusz wypłaca środki zgodnie z harmonogramem i warunkami umowy.

Klient ma zwykle ustawowe 10-dniowe prawo do odstąpienia po podpisaniu niektórych umów we Francji (sprawdź, czy dotyczy konkretnego kontraktu). Po upływie tego terminu zwrot zależy od zapisów umowy — zadatek może przepadać.

To zależy od regulaminu rezerwacji hotelu/apartamentu — nie jest to częścią procedury zakupu nieruchomości.

W przypadku niewykonania deweloper może zostać zobowiązany do ukończenia inwestycji (GFA), zwrotu wpłat lub odszkodowania — interweniuje notariusz i/lub sąd. Sprawdź zapisy gwarancyjne w kontrakcie rezerwacyjnym.

Jeżeli korzystasz z kredytu francuskiego jako nierezydent, banki mogą wymagać 20–30% wkładu własnego; konkretne warunki ustala bank.

Tak — po stronie francuskiej brak ograniczeń dla obywateli UE. Pamiętaj tylko o odrębnych zasadach po stronie holenderskiej (Sint Maarten).

We francuskim modelu oferty zwykle podają cenę sprzedaży brutto; opłaty notarialne i podatki doliczane są osobno — notariusz przedstawi pełne wyliczenie.

Proces VEFA pod francuskim prawem oferuje silne zabezpieczenia (GFA, konto séquestre, nadzór notarialny), co czyni zakup pierwotny bezpiecznym pod warunkiem sprawdzenia dokumentacji.

Tak — płatności muszą być dokonane przelewem bankowym i powinny być przeprowadzone przez notariusza (nie w gotówce fizycznej).

Nie — sam zakup nie zmienia Twojej rezydencji podatkowej. Zmiana rezydencji wymaga spełnienia kryteriów pobytu i formalnego zgłoszenia.

Tak — można nabywać nieruchomości przez spółki (należy skonsultować formę prawną ze specjalistą podatkowym i notariuszem).

Po stronie francuskiej — brak ograniczeń dla UE. Po stronie holenderskiej — zasady podobne, lecz warto sprawdzić lokalne regulacje przed zakupem na Sint Maarten.

Możesz wynająć, ale przy najmie krótkoterminowym sprawdź lokalne przepisy gminne dotyczące turystyki i ewentualnej rejestracji działalności.

Tak — francuskie prawo nie narzuca obowiązkowego okresu karencji, lecz mogą wystąpić konsekwencje podatkowe przy szybkiej odsprzedaży.

Podatek od plus-value obowiązuje według francuskich reguł; są zwolnienia warunkowe (np. po określonym okresie posiadania). Sprawdź szczegóły ze swoim doradcą podatkowym.

Współwłaściciele muszą osiągnąć porozumienie; w braku zgody możliwe jest sądowe zniesienie współwłasności.

Tak — na francuskiej części wyspy obowiązuje prawo francuskie: jeśli istnieje wspólność majątkowa, oboje małżonkowie zwykle muszą podpisać umowy lub udzielić notarialnego pełnomocnictwa (z apostille). Notariusz będzie wymagał jasnego potwierdzenia zgody małżonków.

Tak — po formalnym odbiorze (livraison) i podpisaniu aktu notarialnego możesz zamieszkać. Jeśli kupiłeś na etapie budowy, zamieszkanie jest możliwe dopiero po przekazaniu przez dewelopera i spełnieniu warunków odbioru.

Zwykle króko — popularne lokalizacje rotują szybko. Deweloperzy i agenci często oczekują decyzji w ciągu 24–72 godzin lub wymagają wpłaty rezerwacyjnej, by utrzymać ofertę.

Tak — DEVETOPER zapewnia wsparcie polskojęzyczne zdalnie oraz możliwość lokalnego tłumacza (francusko-angielski) na miejscu. Na życzenie organizujemy tłumacza przysięgłego do spraw notarialnych.

Tak — transakcje po stronie francuskiej prowadzi notariusz (notaire), a dodatkowo możesz zatrudnić prywatnego prawnika (avocat) do analizy dokumentów i negocjacji. Notariusz pełni funkcję neutralnego urzędnika gwarantującego prawidłowość aktu.

Nie — wiele formalności można załatwić zdalnie (pełnomocnictwo notarialne z apostille lub podpisy elektroniczne, jeśli notariusz to umożliwia). Jednak przy pierwszych oględzinach i odbiorze technicznym rekomendujemy wizytę na miejscu.

Tak — nasi lokalni partnerzy pomagają w aktywacji mediów i kontaktach z dostawcami po francuskiej stronie.

Tak — organizujemy odbiór z lotnisk (np. Princess Juliana — SXM po stronie holenderskiej lub Grand Case — SFG po stronie francuskiej) w zależności od trasy przylotu. Powiadom nas o danych lotu.

Nie — zakwaterowanie nie jest standardowo wliczone. DEVETOPER może jednak pomóc w rezerwacji hotelu/apartamentu za dodatkową opłatą.

Ogólna zasada UE/Francji: do 10 000 EUR możesz wwieźć bez deklaracji; więcej wymaga zgłoszenia. Zalecamy korzystanie z przelewów bankowych przy płatnościach związanych z zakupem.

Zwykle 3–6 dziennie, zależnie od lokalizacji i czasu przejazdów. Na wyspie odległości są niewielkie, ale ruch i warunki drogowe wpływają na harmonogram.

Powiadom nas — partner DEVETOPER przesunie odbiór i zmodyfikuje plan oględzin. Często da się szybko przełożyć wizyty bez utraty rezerwacji.

DEVETOPER może polecić i zarezerwować sprawdzone obiekty; możesz też użyć platform rezerwacyjnych (Booking, Airbnb). Rekomendujemy potwierdzenie elastycznych warunków anulacji.

Tak — pomagamy w negocjacjach i interpretacji umów zgodnie z prawem francuskim obowiązującym po stronie Collectivité de Saint-Martin.

Tak — te usługi są zwykle dodatkowo płatne i zależą od zakresu wsparcia lokalnego partnera.

Tak — DEVETOPER zapewnia wsparcie polskojęzyczne od wyszukiwania ofert po przekazanie kluczy.

Zalecamy 3–5 dni: dzień/dwa na oględziny, jeden dzień na spotkania z notariuszem/prawnikiem i ewentualne podpisy/rezerwacje.

Tak — obsłużymy klienta, jeśli klient wyrazi chęć współpracy z DEVETOPER. Ważne jest ustalenie zasad prowizyjnych między biurami.

Po stronie francuskiej obowiązują opłaty notarialne i koszty: dla rynku pierwotnego zwykle niższe opłaty („opłaty notarialne” ~2–3%), a dla rynku wtórnego wyższe (około 7–8%) — same stawki notarialne i prawne są regulowane, ale koszty prawnika/advokata są negocjowalne.

Nie zawsze — możliwe jest pełnomocnictwo notarialne (z apostille) lub w niektórych przypadkach podpis elektroniczny zaakceptowany przez notariusza. Dla bezpieczeństwa i formalności rekomendujemy konsultację z lokalnym notariuszem.